دارایی‌های دیجیتالی که در یک مکان زندگی می‌کنند

اینترنت هر شیء دیجیتال را همزمان همه‌جا در دسترس قرار داد. هدف همین بود و موفق هم شد. اما همچنین چیزهای دیجیتال را از تنها ویژگی‌ای محروم کرد که به چیزهای فیزیکی حس ارزشمندی می‌دهد: بودن در جایی مشخص. بلیت کنسرت مهم است چون تو را به یک سالن راه می‌دهد. یک بنای شاخص مهم است چون باید تا آنجا سفر کنی.

Seekprotocol مکان را به دارایی‌های دیجیتال برمی‌گرداند. یک توکن، یک NFT یا یک جایزه می‌تواند به جای یک کیف پول به مجموعه‌ای از مختصات صادر شود و همان‌جا بماند تا کسی فیزیکی داخل شعاعش بایستد و آن را ثابت کند. ما این را اثبات مکان می‌نامیم و این همان سنگ‌بنایی است که بقیه پروتکل روی آن ساخته شده است.

رابط مصرف‌کننده Seekprotocol است، یک اپلیکیشن موبایل روی iOS و Android که این دارایی‌ها را در واقعیت افزوده نمایش می‌دهد. راه می‌روی، گوشی‌ات نشان می‌دهد چه چیزی نزدیک است و آنچه پیدا می‌کنی را جمع می‌کنی. در لایه زیرین، تسویه روی همان زنجیره‌ای انجام می‌شود که دارایی از قبل روی آن است، با یک شرط: هزینه تراکنش آن‌قدر پایین باشد که برداشتن یک جایزه کوچک بیشتر از ارزش خود جایزه هزینه نداشته باشد.

این سند چه چیزهایی را پوشش می‌دهد

شانزده فصل، در چهار بخش. سه فصل اول مسئله و سنگ‌بنایی را که پاسخ آن است مطرح می‌کنند. فصل‌های چهار تا هفت ماشین‌اند: یک دریافت چگونه جابه‌جا می‌شود، لایه‌ها چگونه کنار هم قرار می‌گیرند و اپلیکیشن با آن‌ها چه می‌کند. فصل‌های هشت تا یازده اقتصادند، از اینکه چه کسی برای قرار دادن پول می‌دهد تا اینکه چه کسی پارامترها را تعیین می‌کند. پنج فصل آخر چیزهایی‌اند که وایت‌پیپرها معمولاً کنار می‌گذارند: حمله‌ها، هزینه حریم خصوصی، جایگاه مقرراتی و محدودیت‌های صادقانه.

چند نمودار تعاملی‌اند. مدل تأیید، خط زمانی دریافت، قرعه گرفتن و ماشین‌حساب بودجه همه همان حسابی را انجام می‌دهند که پروتکل انجام می‌دهد، با همان ثابت‌ها، تا بتوانی با خود طراحی مخالفت کنی نه با نموداری از آن.

دو گروه مسئله‌ای دارند که معلوم می‌شود همان مسئله است، از دو سر مخالف دیده‌شده.

برندها و سالن‌ها نمی‌توانند رفت‌وآمد مشتری بخرند

تبلیغات دیجیتال می‌تواند یک تصویر را در چند هزارم ثانیه جلوی کسی بگذارد. اما نمی‌تواند او را سه خیابان آن‌طرف‌تر بکشاند. تبدیل یک نمایش به یک بازدید فیزیکی ضعیف‌ترین حلقه کل قیف خرده‌فروشی و رویدادهاست و بد اندازه‌گیری می‌شود، معمولاً با پرسیدن از آدم‌ها پای صندوق که آیا تبلیغی دیده‌اند.

پاسخ صنعت مدل‌سازی بوده است. داده گروهی از دستگاه‌های داوطلب به کل جمعیت تعمیم داده می‌شود و رقم بازدید از فروشگاه حاصل کنار نمایش‌ها و کلیک‌ها گزارش می‌شود، انگار از همان نوع شمارنده آمده است. نیامده. یکی رویداد است و دیگری تخمین، و کمپین‌ها با تخمین سنجیده می‌شوند.

پروژه‌های کریپتو کاربر واقعی پیدا نمی‌کنند

ایردراپ‌ها ابزار استاندارد توزیع‌اند و از آن‌ها سوءاستفاده می‌شود. ساختن کیف پول هیچ هزینه‌ای ندارد، پس هر جایزه‌ای که کیف پول بتواند دریافتش کند، هزاران کیف پول متعلق به چند نفر دریافتش خواهند کرد. پروژه‌ها با قوانین واجد شرایط بودن پیچیده‌تر و پیچیده‌تر پاسخ می‌دهند که بیشتر کاربران عادی را کنار می‌گذارد، در حالی که سوءاستفاده‌گران حرفه‌ای خود را وفق می‌دهند.

هر دو مسئله حل می‌شوند اگر بتوانی ثابت کنی یک انسان در زمانی مشخص در مکانی مشخص بوده است. رفت‌وآمد قابل اندازه‌گیری می‌شود چون رسیدن همان رویدادی است که ثبت می‌شود. سوءاستفاده از ایردراپ گران می‌شود چون کیف پول رایگان است اما سفر نه، و هیچ‌کس همزمان در چهل شهر نیست.

چرا ساختن این حالا ممکن است و قبلاً نبود

سه چیز باید همزمان از راه می‌رسید. گوشی‌ها باید GNSS دوفرکانسه، دوربین‌های آگاه از عمق و گواهی مبتنی بر سخت‌افزار را به‌صورت استاندارد داشته باشند، نه به‌عنوان امکانات گوشی‌های پرچم‌دار. تسویه باید آن‌قدر ارزان می‌شد که جایزه‌ای به ارزش چند سنت از جابه‌جا شدن جان سالم به در ببرد، که تا وقتی کارمزدها زیر یک سنت نیامدند همه زنجیره‌ها را کنار می‌گذاشت. و آدم‌ها باید حاضر می‌شدند دوربین را به سمت خیابان بگیرند و چیزی را ببینند که در آن رندر شده، که یک دهه واقعیت افزوده در بازی‌ها بی‌سروصدا آن را حل کرده است.

فصل قبل گفت دو گروه یک مسئله دارند. این فصل درباره ابزاری است که هر دو اول سراغش می‌روند، و اینکه چرا به شکلی شکست می‌خورد که خرج کردن بیشتر درستش نمی‌کند.

هر معیاری در بازار یک شاخص جایگزین است

یک نمایش، یک کلیک، یک بازدید، یک دنبال کردن، یک آدرس کیف پول: هیچ‌کدام از این‌ها یک انسان نیست. هر کدام سیگنالی است که تحت شرایطی که فروشنده سیگنال کنترلش می‌کند با یک انسان همبستگی دارد. وقتی پاداش تولید سیگنال از هزینه تولیدش بدون انسان بیشتر شود، بدون انسان تولید می‌شود، و همبستگی‌ای که کل بازار بر اساسش قیمت‌گذاری شده بی‌صدا از چیزی که نمایندگی‌اش می‌کرد جدا می‌شود.

فیلترها سیگنال را برنمی‌گردانند

پاسخ معمول قوانین واجد شرایط بودن است: حداقل موجودی، فعالیت قبلی، بازه‌های اسنپ‌شات، captcha، اثرانگشت دستگاه. هر کدام هزینه یک دریافت جعلی را به اندازه‌ای و هزینه یک دریافت واقعی را به اندازه دیگری بالا می‌برد، و نسبت بین این دو تنها چیزی است که تعیین می‌کند فیلتر کمکی کرده یا نه. در عمل سوءاستفاده‌گر حرفه‌ای هزینه را جذب می‌کند و کاربر عادی بی‌خیال می‌شود، پس فیلترها در نهایت همان جمعیتی را انتخاب می‌کنند که برای کنار گذاشتنش ساخته شده بودند.

حضور فیلتر بهتری نیست. چیزی از نوع دیگری است، چون هزینه‌ای که تحمیل می‌کند محاسباتی نیست. نمی‌شود آن را روی یک رک سرور موازی کرد، با ارزان شدن سخت‌افزار پایین نمی‌آید و هیچ پروکسی خانگی‌ای برای یک خیابان وجود ندارد.

خواسته همچنان دست ناشر است

تأیید اینکه کسی جایی بوده هیچ چیزی درباره اینکه آنجا باید چه کاری بکند نمی‌گوید، و پروتکل عمداً از تصمیم‌گیری درباره آن خودداری می‌کند. یک دریافت می‌تواند به دنبال کردن، ثبت‌نام، اسکن یک محصول روی قفسه، ضرب در همان مختصات، خرید پای صندوق یا به هیچ چیزی جز رسیدن مشروط شود. تأیید زیرین در همه حالت‌ها یکسان است، یعنی ناشر می‌تواند خواسته را بین کمپین‌ها عوض کند بدون اینکه چیزی در تضمین عوض شود.

این به دلیلی مهم است که به‌راحتی از چشم می‌افتد. کانال توزیعی که فراخوان را دیکته می‌کند فقط به کار کمپین‌هایی می‌آید که برایشان طراحی شده، و هر ناشری بیرون از آن قالب باید پیشنهادش را با کانال جور کند. آنچه اینجا فروخته می‌شود شواهد است، نه قیف.

آنچه این حل نمی‌کند

یک رسیدن تأییدشده شاهدی است بر اینکه دستگاهی در یک مختصات بوده، نه اینکه دارنده‌اش می‌خواسته آنجا باشد یا هرگز برمی‌گردد. کسی که پول گرفته تا از جلوی یک در رد شود یک رسیدن واقعی و یک مشتری ضعیف است. پروتکل جعل رسیدن را گران و شمارش آن را ساده می‌کند. اینکه ارزش خریدن داشت یا نه هنوز یک پرسش بازاریابی است و هیچ زنجیره‌ای به آن پاسخ نمی‌دهد.

اثبات مکان این ادعاست که یک دستگاه مشخص در یک بازه زمانی مشخص داخل شعاعی مشخص بوده، آن‌قدر معتبرشده که بشود بر پایه‌اش چیزی باارزش آزاد کرد.

هیچ سیگنالی به‌تنهایی قابل اعتماد نیست. GPS خام را هر دستگاه روت‌شده‌ای با یک ارائه‌دهنده موقعیت ساختگی می‌تواند جعل کند. پس پروتکل یک دریافت را با چند سیگنال مستقل امتیاز می‌دهد و لازم می‌داند ترکیبشان منسجم باشد، چون جعل یک سیگنال آسان است و جعل هماهنگ همه آن‌ها نه.

سیگنال‌هایی که ترکیب می‌کنیم

• موقعیت GNSS، موقعیت ماهواره‌ای خام با دقت گزارش‌شده‌اش، به‌علاوه منظومه و تعداد ماهواره‌ها که جاعلان اغلب اشتباه می‌گیرند.
• امواج رادیویی محیط، مجموعه SSIDهای Wi-Fi و دکل‌های مخابراتی نزدیک، در مقایسه با آنچه پروتکل انتظار دارد در آن مختصات ببیند. محیط‌های رادیویی جعلشان سخت است و کند تغییر می‌کنند.
• گواهی دستگاه، Play Integrity روی Android و DeviceCheck یا App Attest روی iOS، که تأیید می‌کنند اپلیکیشن اصل است و سیستم‌عامل نفوذ نشده است.
• پیوستگی حرکت، رد شتاب‌سنج بین موقعیت تأییدشده قبلی و این یکی. دریافتی که ادعا کند 400 کیلومتر را در 90 ثانیه بدون الگوی حرکتی مطابق طی کرده‌ای رد می‌شود.
• باورپذیری زمانی، که در آن زمان‌های رسیدن با زمان سفری که آخرین موقعیت تأییدشده‌ات ایجاب می‌کند سنجیده می‌شوند.

هر سیگنال به امتیاز اطمینان کمک می‌کند. دارایی‌ها امتیاز لازم خود را تعیین می‌کنند: جایزه یک مأموریت کم‌ارزش ممکن است امتیازی متوسط را بپذیرد، در حالی که یک دراپ پرارزش در رویدادی بلیت‌دار می‌تواند گواهی دستگاه و محیط رادیویی مطابق را الزامی کند. دریافت‌های زیر آستانه رد می‌شوند و رد شدن‌های مکرر یک دستگاه آستانه آن دستگاه را بالا می‌برد.

چرا سیگنال‌ها وزن‌دهی می‌شوند نه الزامی

قانونی که همه سیگنال‌ها را الزامی کند قانونی است که کاربران صادق را رد می‌کند. ایستگاه‌های مترو GNSS را از دست می‌دهند. ساختمان‌های نو محیط‌های رادیویی‌ای دارند که نقشه هرگز ندیده است. گوشی‌ای که دو نسخه سیستم‌عامل عقب است ممکن است به دلایلی بی‌ربط به تقلب در گواهی رد شود. وزن‌دهی به دارایی اجازه می‌دهد بگوید ارزشش چقدر شاهد می‌طلبد، و به یک دریافت صادق اجازه می‌دهد از یک سیگنال بد جان سالم به در ببرد بدون اینکه به یک دریافت جعلی اجازه دهد از چهار سیگنال بد جان سالم به در ببرد.

فصل قبل شواهد را توصیف می‌کند. این فصل یک دریافت را از لحظه‌ای که به سمت دارایی دست دراز می‌کنی تا لحظه‌ای که در کیف پولت است دنبال می‌کند، چون ترتیب عملیات جایی است که بیشتر تصمیم‌های طراحی در آن قرار دارند.

مرزی که اهمیت دارد

ببین مراحل کجا از یک ماشین به ماشین دیگر می‌روند. هر چیز حساسی در سه مرحله اول رخ می‌دهد: موقعیت، اسکن رادیویی، رد حرکت، گواهی. هیچ‌کدام به شکل خام از گوشی‌ات بیرون نمی‌رود. آنچه به تأییدکننده می‌رسد یک دریافت امضاشده است، و آنچه از تأییدکننده به زنجیره می‌رسد یک گواهی امضاشده است که دریافت به آستانه‌اش رسیده.

برای همین تأیید خارج از زنجیره است. این یک مصالحه برای مقیاس‌پذیری نیست. گذاشتن امتیازدهی روی زنجیره یعنی انتشار ورودی‌ها، و ورودی‌ها توصیفی از جایی است که ایستاده‌ای و شبکه‌های بی‌سیمی که اطرافت هستند.

وقتی شکست می‌خورد چه می‌شود

• زیر آستانه: دریافت رد می‌شود، دارایی روی نقشه می‌ماند و چیزی روی زنجیره نوشته نمی‌شود. رد شدن برای دستگاه ثبت می‌شود.
• رد شدن‌های مکرر: امتیاز لازم برای آن دستگاه بالا می‌رود. با دستگاهی که در یک ساعت شش دریافت ناموفق داشته مثل دستگاهی که هیچ ناموفقی نداشته رفتار نمی‌شود.
• شکست تسویه: دریافت نگه داشته و دوباره تلاش می‌شود، نه اینکه کنار گذاشته شود. دارایی‌ای که برده شده و تحویل نشده باگی است که اعتماد را هزینه می‌کند، پس صف طوری طراحی شده که یک پرداخت گیرکرده را کنار بگذارد به جای اینکه جلوی بقیه را بگیرد.
• انقضا در میانه دریافت: دارایی‌ها بازه زمانی دارند و دریافتی که بعد از بسته شدن آن برسد حتی با امتیاز کامل رد می‌شود. بازه بخشی از دارایی است، نه وضعیتی از شبکه.

پروتکل چهار لایه است. هر کدام را می‌شود جداگانه تحلیل و جایگزین کرد.

این جداسازی بیش از همه در مرز بین مکان و تسویه اهمیت دارد. تأیید مکان احتمالاتی است و خارج از زنجیره انجام می‌شود، چون به داده‌های حسگری وابسته است که هیچ دلیلی برای عمومی بودن ندارند. آنچه به زنجیره می‌رسد یک گواهی امضاشده است که یک دریافت به آستانه‌اش رسیده، نه تاریخچه جابه‌جایی‌های تو.

چه چیزی ذخیره می‌شود و کجا

• روی زنجیره: تعریف دارایی‌ها، مختصات و شعاع آن‌ها، سوابق دریافت و انتقال توکن‌ها. عمومی و دائمی.
• خارج از زنجیره: داده خام حسگرها، اثرانگشت‌های رادیویی و گواهی‌های دستگاه. فقط تا وقتی برای امتیازدهی دریافت و حل اختلاف لازم است نگهداری و سپس دور ریخته می‌شوند.
• روی دستگاه: تاریخچه موقعیت و داده لنگرهای واقعیت افزوده تو. روی گوشی‌ات می‌ماند مگر اینکه صراحتاً آن را به اشتراک بگذاری.

چرا لایه تسویه ثابت نیست

این الزام برای یک زنجیره غیرعادی است: تعداد تراکنش بسیار بالا، ارزش بسیار پایین برای هر تراکنش و تأییدی آن‌قدر سریع که کسی که در خیابان ایستاده متوجهش نشود. کسی که جایزه‌ای بیست‌سنتی برمی‌دارد نمی‌تواند ده سنت برای دریافتش بپردازد و سی ثانیه هم منتظر نمی‌ماند. این بسیاری از زنجیره‌ها را به خاطر هزینه و بقیه را به خاطر تأخیر کنار می‌گذارد. اما آن‌ها را به‌عنوان یک الزام کنار می‌گذارد، نه به‌عنوان انتخاب زنجیره‌ای که یک بار انجام شود و همه چیز حولش ساخته شود.

پس تسویه یک پیکربندی است. یک شبکه ردیفی است با نقطه اتصال، اکسپلورر و توکن بومی خودش؛ یک دارایی شبکه‌هایی را که روی آن‌ها وجود دارد، با آدرس قرارداد و تعداد اعشارش روی هر کدام، در خود دارد؛ و یک کیف پول یکی از دو خانواده آدرس است نه یکی برای هر زنجیره، چون همه شبکه‌های EVM یک آدرس مشترک دارند. ناشر یک کمپین را با توکنی که از قبل دارد تأمین مالی می‌کند و دریافت همان‌جا که آن توکن زندگی می‌کند تسویه می‌شود. افزودن یک شبکه یک ردیف است، نه یک نسخه جدید نرم‌افزار.

این بده‌بستان ارزش گفتن دارد. زنجیره‌ها متوقف می‌شوند، و زنجیره متوقف یعنی دریافت‌هایی که در صف می‌مانند. تسویه به‌عنوان مرحله‌ای در نظر گرفته می‌شود که می‌تواند شکست بخورد و دوباره تلاش شود نه مرحله‌ای که همیشه موفق است، که روی هر شبکه‌ای طراحی درستی است و روی یک شبکه سریع اختیاری نیست. پخش شدن روی چند شبکه این خطر را از بین نمی‌برد. فقط نمی‌گذارد قطعی یک شبکه قطعی کل پروتکل باشد، که ادعای کوچک‌تری است و ادعای صادقانه.

چه چیزی کجا اجرا می‌شود

Seekprotocol جایی است که پروتکل به چیزی تبدیل می‌شود که یک نفر بدون دانستن هیچ‌کدام از موارد بالا بتواند از آن استفاده کند. با نقشه‌ای از چیزهای نزدیک باز می‌شود و بالا گرفتن دوربین آن دارایی‌ها را از طریق موتور واقعیت افزوده در جای خودشان نمایش می‌دهد.

اپلیکیشن چه می‌کند

• کشف، نقشه‌ای زنده از دراپ‌ها، مأموریت‌ها و رویدادهای در فاصله پیاده‌روی، فیلترشده بر اساس آنچه واقعاً برایت مهم است.
• جمع‌آوری، جایی که دوربین را می‌گیری، دارایی را لنگرانداخته در جهان می‌بینی، دست دراز می‌کنی و برش می‌داری. تسویه در پس‌زمینه انجام می‌شود.
• راهنما، همراه هوش مصنوعی‌ای که اطرافت را از طریق دوربین می‌خواند، مسیر پیشنهاد می‌دهد، توضیح می‌دهد به چه نگاه می‌کنی و با شیوه بازی‌ات سازگار می‌شود.
• نگهداری، یک کیف پول داخلی که با ورود از طریق شبکه‌های اجتماعی ساخته می‌شود، تا از کاربر تازه‌وارد پیش از برداشتن هر چیزی خواسته نشود عبارت بازیابی را یادداشت کند.

محدودیت ورود بیشتر از هر محدودیت دیگری تصمیم‌های طراحی را هدایت می‌کند. بیشتر کسانی که روزی از Seekprotocol استفاده خواهند کرد هرگز کلید خصوصی نداشته‌اند. اگر سی ثانیه اول شامل کلمه 'mnemonic' باشد، می‌روند. پس کیف پول بی‌صدا ساخته می‌شود و هر کس بخواهد خودش نگهدار باشد می‌تواند بعداً از آن خروجی بگیرد.

پیاده‌روی تا دراپ

دارایی‌ها از چند ده تا چند صد متر دورترند، فاصله‌ای که نقشه برایش کافی است و مسیریابی زیادی است. علامت زدن یک اسپان یک خط مستقیم از تو تا آن می‌کشد. خط عمداً نقطه‌چین است: یک جهت است نه یک مسیر، چیزی درباره ساختمان‌ها نمی‌داند، و در این فاصله جهت معمولاً همان پیاده‌روی است. وقتی داخل محدوده گرفتن باشی خودش پاک می‌شود و حلقه کار را به دست می‌گیرد.

اسپان‌ها در عرض یک ساعت منقضی می‌شوند. این یک تصمیم بازی است با پیامدی در سطح پروتکل: علامتی که در اجرای بعدی بازیابی شود به هیچ چیز اشاره نمی‌کند، پس اپلیکیشن آن را نگه نمی‌دارد.

لنگراندازی، و واقعیت افزوده اینجا برای چیست

مرحله دوربین نه تزئین است و نه خود تأیید. دو کار می‌کند. دارایی را در جایی باورپذیر از جهان می‌گذارد تا دست دراز کردن به سمتش یک کنش باشد نه فشار دادن یک دکمه، و به سیگنال حرکت چیزی می‌دهد که با آن هماهنگ باشد، چون کسی که دور یک شیء لنگرانداخته راه می‌رود مثل یک انسان حرکت می‌کند و جاعلی که گوشی را ثابت نگه داشته نه.

پروتکلی که برای رسیدن پول می‌دهد هنوز برای اولین رسیدن به دلیلی نیاز دارد. هیچ‌کس برای یک سازوکار چهار خیابان راه نمی‌رود. لایه بازی سمت تقاضای شبکه است و با همان صداقتی طراحی شده که تأیید: شانس‌ها منتشر شده‌اند، روی سرور محاسبه می‌شوند و هرگز از کلاینت پرسیده نمی‌شود چه اتفاقی افتاده.

گرفتن

رسیدن به یک دارایی آن را به تو نمی‌دهد. تا وقتی ضربه را نگه داشته‌ای یک حلقه شارژ می‌چرخد و کیفیت آن شارژ یک ضریب را تغذیه می‌کند. بعد سرور قرعه می‌اندازد. برای هر اسپان دو تلاش داری و تلاش دوم 0.65 تلاش اول ارزش دارد، عددی که فرصت دوم را واقعاً یک فرصت دوم نشان می‌دهد نه جایزه دلداری.

شرایطی که معمولاً هیچ‌کس منتشر نمی‌کند

بیشتر بازی‌ها اصلاح‌کننده‌ها را پنهان می‌کنند. اینجا دلیلی برای این کار نیست، چون ویژگی جالب این است که مهارت هل می‌دهد و هرگز تعیین نمی‌کند. حلقه شارژ ضریبی بین 0.85 و 1.0 است، پس یک ضربه عالی روی افسانه‌ای هنوز یک افسانه‌ای است و یک ضربه ناشیانه روی معمولی هنوز احتمالاً یک معمولی است.

• پاداش سطح، 0.3 امتیاز ثابت شانس برای هر سطح بازیکن، در ده سطح از Seeker تا Legend.
• بدشانسی پیاپی، زمان‌سنج جبرانی به ارزش 2 امتیاز برای هر ناکامی پیاپی با سقف 12، که روی تلاش دوم و بین سکه‌ها هم اعمال می‌شود.
• جریمه موفقیت پیاپی، 4 امتیاز برای هر موفقیت پیاپی روی همان سکه با سقف 20، تا سوءاستفاده از یک نقطه اسپان بدتر شود نه بهتر.
• پاداش کلن، با سقف 5 امتیاز، که کلن به دست می‌آورد نه بازیکن.
• پاورآپ‌ها، خریداری‌شده یا برده‌شده، که شانس پایه را پیش از افزوده شدن هر جزء دیگری چند برابر می‌کنند.

پیشرفت، و برای چیست

سطح‌ها، نشان‌ها، کلن‌ها، چالش‌های دوازده‌ساعته و هدف‌های هفتگی وجود دارند تا به پیاده‌روی شکلی طولانی‌تر از یک دراپ بدهند. کار پروتکلی هم می‌کنند: بازیکنی با سطح، کلن و روزهای پیاپی حسابی با سابقه دارد، و ساختن سابقه در مقیاس بالا گران است. پیشرفت هزینه دومی است که به سوءاستفاده‌گر تحمیل می‌شود و برای بازیکن صادق هیچ هزینه‌ای ندارد، چون او به هر حال بازی می‌کرد.

یک شبکه مبتنی بر مکان اگر مکان‌هایش خالی باشند بی‌ارزش است. بنابراین پروتکل با قرار دادن دارایی مثل یک محصول درجه‌یک رفتار می‌کند، نه یک ابزار داخلی.

سه نوع ناشر

• برندها و سالن‌ها از پورتال کسب‌وکار برای گذاشتن پیشنهادها در محل خود و سنجیدن اینکه واقعاً چه کسی رسیده استفاده می‌کنند. واحدی که می‌خرند یک بازدید تأییدشده است، نه یک نمایش.
• پروژه‌های توکن و جامعه‌های NFT به آدم‌ها توزیع می‌کنند نه به کیف پول‌ها، و از جغرافیا به‌عنوان فیلتری استفاده می‌کنند که سوءاستفاده نمی‌تواند ارزان از آن بگذرد.
• برگزارکنندگان رویداد یک جشنواره، مسابقه یا کنفرانس را به نقشه‌ای قابل دریافت در طول رویداد تبدیل می‌کنند، با دارایی‌هایی که با پایانش منقضی می‌شوند.

هر سه از یک کمپین‌ساز استفاده می‌کنند: یک پین بگذار، شعاع را تنظیم کن، دارایی و تعداد را انتخاب کن، آستانه اطمینان و بازه زمانی را تعیین کن، تأمین مالی کن و منتشر کن. بدون هیچ کار یکپارچه‌سازی و بدون نوشتن هیچ قراردادی.

مسئله تراکم

عرضه و تقاضا اینجا جغرافیایی‌اند، که توصیه‌های معمول درباره بازارها را بی‌فایده می‌کند. هزار دارایی که یکنواخت در یک کشور پخش شده باشند یعنی نقشه‌ای خالی در همه‌جا. همان هزار تا در یک شهر دلیلی برای بیرون رفتن از خانه است. بنابراین قیمت‌گذاری قرار دادن بر اساس تقاضا برای منطقه وزن‌دهی می‌شود نه ثابت، پس نگه داشتن یک خیابان تجاری اشباع‌شده گران‌تر از یک خیابان خلوت است و پروتکل به خیابان‌هایی یارانه می‌دهد که به رفت‌وآمد نیاز دارند، نه آن‌هایی که از قبل دارند.

$SEEK دارایی تسویه و هماهنگی پروتکل است. وجود دارد چون شبکه باید ارزش را بین طرف‌هایی جابه‌جا کند که یکدیگر را نمی‌شناسند، برندی در یک کشور که جایزه‌ای را تأمین می‌کند که غریبه‌ای در کشوری دیگر دریافتش می‌کند، و چون هزینه قرار دادن دارایی‌ها باید با تقاضا برای مکان‌های مورد استفاده متناسب باشد.

کاربرد

• تأمین مالی کمپین، که ناشران جوایز را با $SEEK ارزش‌گذاری و تأمین می‌کنند.
• کارمزد قرار دادن، کارمزدی برای هر دارایی گذاشته‌شده، وزن‌دهی‌شده بر اساس شعاع، مدت و تقاضا برای آن منطقه.
• استیکینگ برای اولویت، که $SEEK استیک‌شده اولویت قرار دادن یک ناشر را وقتی چند کمپین بر سر یک مختصات رقابت می‌کنند بالا می‌برد.
• جوایز، که بیشتر کارمزدهای پروتکل به کسانی برمی‌گردد که پیاده‌روی را انجام می‌دهند.
• حاکمیت، شامل تغییر پارامترها، تخصیص خزانه و آستانه‌های اطمینان برای دریافت‌های پرارزش.

عرضه در طول زمان

نمودار تخصیص می‌گوید چه کسی چه چیزی دارد و هیچ چیز درباره زمان نمی‌گوید. برنامه زیر عدد مفیدتری است، چون خطر یک توکن به‌ندرت در تقسیم است، در دوره انتظار است.

نیت طراحی این است که جریان کارمزد فعالیت واقعی را دنبال کند نه سفته‌بازی را: پروتکل وقتی درآمد دارد که دارایی‌ها گذاشته و دریافت شوند، و این فقط زمانی رخ می‌دهد که کسی حاضر باشد برای یک بازدید تأییدشده پول بدهد.

آنچه توکن عمداً انجام نمی‌دهد

• نرخ ثابتی بین یک واحد بازی گرفته‌شده و یک توکن تعیین نمی‌کند. بازی به گرفتن ارزش می‌دهد؛ بازار به توکن؛ و پروتکل وانمود نمی‌کند که بین این دو پل می‌زند.
• برای بازی لازم نیست. گرفتن، XP و چالش‌ها رایگان‌اند و بازیکنی که هرگز به توکن دست نزند همچنان همان رسیدن‌هایی را تولید می‌کند که ناشر برایشان پول می‌دهد.
• قرار دادن را به حداقل دارایی مشروط نمی‌کند. استیکینگ وقتی کمپین‌ها رقابت می‌کنند اولویت می‌خرد، نه اصل حق انتشار را.

وایت‌پیپری که یک توکن را توصیف کند و نه یک کسب‌وکار را، نیمی از یک سیستم را توصیف می‌کند. دو خط درآمد هست که از دو سوی مخالف شبکه می‌آیند، و این عمدی است: هیچ‌کدام از دو طرف به‌تنهایی آن را سرپا نگه نمی‌دارد.

قرار دادن، پرداخت‌شده توسط ناشران

خط اصلی. ناشر جوایز را تأمین می‌کند و روی آن کارمزد قرار دادن می‌پردازد، وزن‌دهی‌شده بر اساس اینکه دارایی چه محدوده‌ای را، تا چه مدت، و با چه میزان رقابتی نگه می‌دارد. این کارمزدی است که با ارزشی که شبکه می‌آفریند بزرگ می‌شود، چون روی همان چیزی گرفته می‌شود که ناشران واقعاً می‌خرند، یعنی رسیدن.

Pass و فروشگاه، پرداخت‌شده توسط بازیکنان

اختیاری، و عمداً محدود. یک Pass فصلی نود روز طول می‌کشد و وزن اسپان را به سمت سکه‌های کمیاب‌تر می‌برد، به‌همراه یک دریافت نادر هفتگی و یک آشکارسازی. بوست‌ها جداگانه فروخته می‌شوند و هیچ‌کدام شانس بهتری روی یک سکه نمی‌خرند: نشان می‌دهند زیر علامت سؤال چیست، محدوده گرفتن را گسترده‌تر می‌کنند، سکه‌های بیشتری را نزدیک می‌آورند، XP را چند برابر می‌کنند، یک سکه از دست‌رفته را نگه می‌دارند، اجازه یک گرفتن از دور را می‌دهند یا یک جعبه کارت اضافه می‌کنند.

چرا این تقسیم شکل درستی است

خرج بازیکنان کشسان، فصلی و محدود به مبلغی است که یک نفر برای یک سرگرمی می‌پردازد. خرج ناشران یک ردیف در بودجه بازاریابی است که با هزینه هر رسیدنی سنجیده می‌شود که جایگزین واقعی برای مقایسه دارد. اولی در ابتدا، وقتی بازیکنان از کمپین‌ها بیشترند، چراغ‌ها را روشن نگه می‌دارد. دومی چیزی است که کسب‌وکار به آن تبدیل می‌شود، و فقط زمانی کار می‌کند که اولی هرگز به پرداخت برای بردن تنزل نکند، چون شبکه‌ای از بازیکنان پول‌دهنده که همه چیز را می‌گیرند رسیدن‌هایی گزارش می‌کند که برای سالن هیچ ارزشی ندارند.

این پروتکل تعداد غیرعادی زیادی ثابت قابل تنظیم دارد: حدود شعاع، آستانه‌های اطمینان، وزن‌دهی کارمزد قرار دادن، سهم کارمزدهایی که به جستجوگران برمی‌گردد و خود نردبان گرفتن. هر کدام از این‌ها یک تصمیم سیاستی است در لباس یک مقدار پیکربندی، و وانمود کردن به خلاف آن همان چیزی است که باعث می‌شود پروتکل‌ها تحت حاکمیت آخرین کسی باشند که فایلی را ویرایش کرده.

وضعیت مرحله‌ای، صادقانه بیان‌شده

حاکمیت فعال نیست. پارامترها امروز توسط تیم اصلی تعیین و از طریق مهاجرت‌هایی تغییر داده می‌شوند که ثبت‌شده و قابل بازبینی‌اند. این را غیرمتمرکز توصیف نمی‌کنیم، چون نیست.

دلیل این تأخیر بی‌میلی نیست. رأی‌گیری درباره اقتصادی بدون حجم معاملات نمایش است: مشارکت پایین است، چند دارنده تصمیم می‌گیرند و تصمیم‌ها درباره پارامترهایی است که هیچ‌کس داده کافی برای قضاوت درباره‌شان ندارد. حاکمیت وقتی معنادار می‌شود که جریان واقعی کارمزد وجود داشته باشد، چون آن‌وقت تغییر یک پارامتر پیامدی قابل اندازه‌گیری دارد که کسی می‌تواند درباره‌اش استدلال کند.

چه چیزی تحت حاکمیت خواهد بود و چه چیزی نه

• تحت حاکمیت: وزن‌دهی کارمزد، سهم جستجوگران از کارمزدهای پروتکل، تخصیص خزانه، حدود شعاع و آستانه‌های اطمینان در دسترس برای دارایی‌های پرارزش.
• تحت حاکمیت با تأخیر: هر چیزی که ارزش دارایی‌های از قبل گذاشته‌شده را تغییر دهد. کمپینی که تحت یک جدول کارمزد تأمین شده باید تحت همان جدول تمام شود.
• خارج از حاکمیت: تعهدات حریم خصوصی در فصل چهاردهم. محدودیت‌های نگهداری و خودداری از انتشار داده‌های جابه‌جایی پارامتر نیستند و رأی‌گیری راه مشروعی برای تضعیف آن‌ها نیست.
• خارج از حاکمیت: نتیجه دریافت‌های فردی. یک دریافت ردشده موضوعی برای حل اختلاف است، نه صندوق رأی.

پروتکلی که به آدم‌ها برای جایی بودن پول می‌دهد آن‌ها را به دروغ گفتن درباره جایی بودن دعوت می‌کند. مشخص بودن درباره حمله‌ها مفیدتر از ادعای امن بودن سیستم است.

حمله‌هایی که در برابرشان دفاع می‌کنیم

• جعل GPS، که با الزام تأیید موقعیت توسط محیط رادیویی و رد حرکت، و با گواهی دستگاه که نسخه‌های دستکاری‌شده سیستم‌عامل را تشخیص می‌دهد کاهش می‌یابد.
• سوءاستفاده Sybil، که با هزینه فیزیکی سفر و با سقف دریافت برای هر دستگاه در یک شعاع و بازه زمانی کاهش می‌یابد.
• حمله‌های رله، که در آن یک دستگاه واقعی در محل برای کاربری دوردست امضا می‌کند، با گره زدن گواهی به نمونه اپلیکیشن و نشست و با محدود کردن نرخ دریافت برای هر دستگاه کاهش می‌یابد.
• مزرعه‌های شبیه‌ساز، که با گواهی، که شبیه‌سازها در آن رد می‌شوند، و با ردهای حرکتی که از نظر آماری از راه رفتن واقعی قابل تشخیص‌اند کاهش می‌یابد.
• اسپان‌های اعلام‌شده توسط کلاینت، که جلوگیری می‌شود نه فقط کاهش: فقط سرور اعلام می‌کند چه چیزی کجا وجود دارد، پس یک کلاینت تغییریافته می‌تواند درباره آنچه می‌بیند دروغ بگوید و هیچ چیزی به دست نیاورد.
• دریافت دوگانه، که با گرفتن قفل پیش از ارزیابی دریافت جلوگیری می‌شود، تا به دو نفری که به سمت آخرین واحد دست دراز می‌کنند نتوان گفت هر دو آن را گرفته‌اند.

محدودیت‌هایی که می‌پذیریم

یک مهاجم به‌اندازه کافی مصمم با سخت‌افزار تغییریافته و حضور فیزیکی در یک مکان می‌تواند بیشتر از یک کاربر صادق از آن مکان ارزش استخراج کند. ما آسیب را با سقف برای هر مکان محدود می‌کنیم به جای اینکه وانمود کنیم ناممکن است. موقعیت‌یابی در فضای بسته همچنان به‌طور محسوسی کم‌دقت‌تر از فضای باز است، پس دارایی‌های داخل ساختمان شعاع‌های گسترده‌تری دارند و بیشتر به اثرانگشت رادیویی تکیه می‌کنند. و هیچ دستگاه مصرفی‌ای نمی‌تواند ثابت کند که یک انسان حاضر بوده نه یک دستگاه: گوشی‌ای در یک ون تحویل هم مثل گوشی‌ای در جیب حرکت می‌کند.

ریسک‌هایی که حمله نیستند

• وابستگی به پلتفرم. گواهی در اختیار Apple و Google است. تغییر سیاست در هر کدام می‌تواند قوی‌ترین سیگنال پشته را یک‌شبه تضعیف کند، و هیچ نسخه‌ای از این وجود ندارد که سیستم‌عامل را دور بزند.
• در دسترس بودن زنجیره. زنجیره متوقف یعنی دریافت‌های در صف. پروتکل دوباره تلاش می‌کند به جای کنار گذاشتن، اما کسی که در خیابان ایستاده تلاش دوباره را موفقیت تجربه نمی‌کند.
• ایمنی فیزیکی. جایزه دادن به آدم‌ها برای رفتن به جایی آدم‌ها را به جاهایی می‌برد. دارایی‌ها در تقاطع خیابان‌ها گذاشته می‌شوند نه داخل محدوده ساختمان‌ها، دراپ‌های پرارزش از املاک خصوصی دوری می‌کنند و اپلیکیشن یک اطلاعیه ایمنی دارد. این یک محدودیت طراحی است، نه سلب مسئولیت.

سابقه جاهایی که کسی می‌رود خانه، محل کار، سلامت، دین و روابطش را آشکار می‌کند. ساختن شبکه‌ای بر پایه دریافت‌های مکانی یعنی پذیرفتن مسئولیت این موضوع، و طراحی مسئولانه این است که تا جای ممکن کمتر از آن نگه داشته شود.

• ردیابی مداوم هرگز لازم نیست. اپلیکیشن وقتی تلاش به دریافت می‌کنی موقعیت را می‌پرسد، نه در پس‌زمینه.
• داده خام حسگر و رادیو برای امتیازدهی یک دریافت استفاده و سپس طبق یک دوره نگهداری کوتاه دور ریخته می‌شود.
• آنچه روی زنجیره نوشته می‌شود این است که یک دریافت در یک مختصات عمومی موفق بوده، همان اطلاعاتی که یک مغازه دارد وقتی می‌داند کسی کوپنی را استفاده کرده.
• تاریخچه جابه‌جایی‌هایت روی دستگاهت می‌ماند. پروتکل به آن نیازی ندارد و آن را نمی‌خواهد.
• ناشران شمارش‌های تجمیعی دریافت می‌کنند، هرگز ردهای فردی.

مسئله‌ای که حل نکرده‌ایم

چون سوابق دریافت به حکم ماهیت زنجیره عمومی و دائمی‌اند، یک ناظر مصمم می‌تواند دریافت‌های یک کیف پول را در مکان‌های مختلف به هم ربط دهد. این یک ضعف واقعی است و ذاتی تسویه روی یک دفتر کل عمومی است. کاربرانی که می‌خواهند از آن پرهیز کنند باید برای زمینه‌های جدا از کیف پول‌های جدا استفاده کنند، و اپلیکیشن این کار را آسان می‌کند نه پنهان، اما پیش‌فرضی که لازم دارد کاربر از مسئله باخبر باشد راه‌حل نیست.

سه نظام حقوقی همزمان با این پروتکل سروکار دارند، که غیرعادی است و ارزش دارد صریح گفته شود نه اینکه به یک پانویس سپرده شود.

حفاظت از داده

مکان در بیشتر قوانین مدرن حفاظت از داده نزدیک به دسته‌های ویژه است و پروتکل بر اساس سخت‌گیرانه‌ترین تفسیر ساخته شده نه راحت‌ترین آن. موقعیت برای هدفی اعلام‌شده در لحظه دریافت جمع‌آوری می‌شود، فقط تا وقتی امتیازدهی و حل اختلاف لازم دارد نگهداری می‌شود و هرگز در یک پروفایل جابه‌جایی ترکیب نمی‌شود. جایی که یک نظام حقوقی حق حذف می‌دهد، سابقه خارج از زنجیره قابل حذف است؛ سابقه دریافت روی زنجیره نه، که محدودیتی از دفتر کل است و به جای ماست‌مالی افشا می‌شود.

طبقه‌بندی توکن

$SEEK به‌عنوان یک دارایی کاربردی و هماهنگی طراحی شده و کاربردی که در فصل دهم آمده واقعی است نه تزئینی. این یک موضع طراحی است، نه یک نتیجه‌گیری حقوقی. طبقه‌بندی در حوزه‌های قضایی مختلف فرق می‌کند، با گذشت زمان تغییر می‌کند و چیزی نیست که یک وایت‌پیپر بتواند با ادعا حلش کند. بنابراین در جاهایی که قوانین محلی ایجاب کند، دسترسی محدود می‌شود.

جوایز، شانس و مرز قمار

گرفتن شامل یک قرعه است، که آن را نزدیک مرزی قرار می‌دهد که از کشوری به کشور دیگر فرق می‌کند. دو ویژگی آن را در بیشتر نظام‌ها در سمت درست نگه می‌دارد و عمداً حفظ می‌شود: شرکت هزینه‌ای ندارد، و آیتم‌های پولی شانس‌ها و نرخ‌ها را تنظیم می‌کنند نه اینکه شرط‌بندی‌هایی با پرداخت متغیر باشند. یک Pass وزن‌دهی می‌خرد و یک بوست ضریب؛ هیچ‌کدام سهمی نیست که بشود باخت. جایی که یک حوزه قضایی آن را طور دیگری تفسیر کند، سطح پولی به جای بحث کردن عرضه نمی‌شود.

Seekprotocol روی iOS و Android با دراپ‌های مبتنی بر مکان، رندر واقعیت افزوده و کیف پول اجتماعی فعال است. پشته تأیید در حال حاضر سیگنال‌های GNSS، گواهی و پیوستگی حرکت را اجرا می‌کند؛ اثرانگشت رادیویی در حال عرضه مرحله‌ای است. گواهی پشت یک پرچم اجرا می‌شود، که وضعیت صادقانه آن است: مسیر رد کردن ساخته شده و کلید اجرا هنوز برای همه بخش‌ها زده نشده است.

کمپین‌ساز کشیدن و رها کردن ساخته شده است. بعدی پورتال کسب‌وکار سلف‌سرویس است که قرار دادن را فراتر از همکاری‌های مدیریت‌شده باز می‌کند، به‌همراه تحلیل رسیدن‌ها. در کنار آن رویداد تولید توکن، حالت رویداد زنده، فصل‌ها و اسکن اشیا قرار دارند. حاکمیت وقتی می‌آید که جریان واقعی کارمزد به اندازه‌ای باشد که تصمیم‌های پارامتری معنادار شوند، به دلایلی که در فصل دوازدهم آمده است.

آنچه وعده نمی‌دهیم

• تاریخی برای حاکمیت. به حجم معاملات مشروط است و حجم معاملات تاریخ نیست.
• برابری دقت در فضای بسته. مسئله‌ای سخت است و پاسخ صادقانه در آینده قابل پیش‌بینی شعاع‌های گسترده‌تر در فضای بسته است.
• زنجیره‌ای تازه فقط برای خودش. الزامات تأخیر و هزینه در فصل ششم محدودند و افزودن زنجیره‌ای که آن‌ها را برآورده نکند یک تصمیم بازاریابی خواهد بود نه فنی.

جزئیات کامل مرحله به مرحله در صفحه نقشه راه است که با عرضه هر چیز به‌روز می‌شود.

اصطلاحاتی که در سراسر این سند به کار رفته‌اند، با معنایی که اینجا دارند نه معنای عمومی‌شان.