Digitale assets die ergens thuishoren

Het internet maakte elk digitaal object overal tegelijk beschikbaar. Dat was de bedoeling, en het werkte. Maar het ontnam digitale dingen ook de enige eigenschap die fysieke dingen waardevol laat voelen: ergens in het bijzonder zijn. Een concertkaartje telt omdat het je een zaal binnenlaat. Een monument telt omdat je ernaartoe moet reizen.

Seek Protocol zet locatie terug in digitale assets. Een token, een NFT of een beloning kan uitgegeven worden aan een set coördinaten in plaats van aan een wallet, en blijft daar tot iemand fysiek binnen de straal staat en dat bewijst. Dat noemen we locatiebewijs, en het is het grondbeginsel waarop de rest van het protocol gebouwd is.

De consumentenkant is SeekAR, een mobiele app op iOS en Android die deze assets in augmented reality toont. Je loopt, je telefoon laat zien wat er in de buurt is, en je pakt wat je vindt. Daaronder gebeurt de afwikkeling op Solana, gekozen om transactiekosten die laag genoeg zijn dat een kleine beloning ophalen niet meer kost dan de beloning waard is.

Wat dit document behandelt

Zestien hoofdstukken, in vier bewegingen. De eerste drie zetten het probleem uiteen en het grondbeginsel dat erop antwoordt. Hoofdstuk vier tot en met zeven zijn de machine: hoe een claim reist, hoe de lagen in elkaar passen, en wat de app ermee doet. Acht tot en met elf zijn de economie, van wie voor plaatsing betaalt tot wie de parameters bepaalt. De laatste vijf zijn de dingen die een whitepaper meestal weglaat: de aanvallen, de privacykosten, de regelgeving en de eerlijke grenzen.

Verschillende figuren zijn speelbaar. Het verificatiemodel, de tijdlijn van een claim, de vangworp en de budgetcalculator draaien allemaal de rekensom die het protocol draait, met dezelfde constanten, zodat je het met het ontwerp oneens kunt zijn in plaats van met een plaatje ervan.

Twee groepen hebben een probleem dat bij nader inzien hetzelfde probleem is, van twee kanten bekeken.

Merken en locaties kunnen geen bezoek kopen

Digitale advertenties kunnen binnen milliseconden een beeld voor iemands neus zetten. Ze krijgen die persoon niet drie straten verderop. De stap van vertoning naar fysiek bezoek is de zwakste schakel in de hele retail- en evenemententrechter, en hij wordt slecht gemeten, meestal door mensen bij de kassa te vragen of ze een advertentie gezien hebben.

Het antwoord van de branche is modelleren. Panels van deelnemende toestellen worden geëxtrapoleerd naar een populatie, en het winkelbezoekcijfer dat daaruit rolt wordt naast vertoningen en kliks gerapporteerd alsof het uit dezelfde teller kwam. Dat kwam het niet. Het ene getal is een gebeurtenis en het andere een schatting, en campagnes worden op de schatting beoordeeld.

Cryptoprojecten vinden geen echte gebruikers

Airdrops zijn het standaardgereedschap voor distributie, en ze worden leeggefarmd. Een wallet aanmaken kost niets, dus elke beloning die door een wallet geclaimd kan worden, wordt geclaimd door duizenden wallets die aan een handvol mensen toebehoren. Projecten reageren met steeds ingewikkeldere voorwaarden, die vooral gewone gebruikers uitsluiten terwijl doorgewinterde farmers zich aanpassen.

Beide problemen lossen op als je kunt bewijzen dat een mens op een bepaald moment op een bepaalde plek was. Bezoek wordt meetbaar omdat aankomst de gebeurtenis is die vastgelegd wordt. Airdrops leegfarmen wordt duur omdat een wallet gratis is en reizen niet, en niemand is in veertig steden tegelijk.

Waarom dit nu te bouwen is en eerder niet

Drie dingen moesten tegelijk aankomen. Telefoons moesten dual-frequency GNSS, dieptebewuste camera's en hardwarematige attestatie standaard hebben in plaats van alleen in topmodellen. Afwikkeling moest goedkoop genoeg worden dat een beloning van een paar cent het verplaatsen overleeft, wat elke chain uitsloot tot de kosten onder een cent zakten. En mensen moesten bereid zijn een camera op een straat te richten en er iets in gerenderd te zien, iets wat tien jaar AR in games stilletjes beslecht heeft.

Locatiebewijs is de bewering dat een bepaald toestel binnen een bepaalde straal was gedurende een bepaald tijdvenster, geloofwaardig genoeg gemaakt om er iets van waarde op vrij te geven.

Geen enkel signaal is op zichzelf te vertrouwen. Ruwe GPS is te vervalsen door elk geroot toestel met een nep-locatieprovider. Daarom beoordeelt het protocol een claim op meerdere onafhankelijke signalen en eist het dat de combinatie samenhangend is, want één signaal vervalsen is makkelijk en ze allemaal consistent vervalsen niet.

Signalen die we combineren

• GNSS-fix, de ruwe satellietpositie met de opgegeven nauwkeurigheid, plus de constellatie en het aantal satellieten, wat vervalsers regelmatig fout doen.
• Radio-omgeving, de set wifi-netwerken en zendmasten in de buurt, vergeleken met wat het protocol op die coördinaten verwacht te zien. Radio-omgevingen zijn moeilijk te fabriceren en veranderen langzaam.
• Device-attestatie, Play Integrity op Android en DeviceCheck of App Attest op iOS, die bevestigen dat de app echt is en het besturingssysteem niet gecompromitteerd.
• Bewegingscontinuïteit, het versnellingsmeterspoor tussen de vorige bevestigde positie en deze. Een claim dat je 400 km in 90 seconden aflegde zonder passend bewegingsprofiel wordt geweigerd.
• Tijdsplausibiliteit, waarbij aankomsttijden getoetst worden aan de reistijd die uit je laatste bevestigde locatie volgt.

Elk signaal draagt bij aan een vertrouwensscore. Assets bepalen zelf welke score ze eisen: een questbeloning met lage waarde neemt genoegen met een middelmatige score, terwijl een waardevolle drop bij een ticketevenement device-attestatie en een kloppende radio-omgeving kan eisen. Claims onder de drempel worden geweigerd, en herhaalde weigeringen vanaf één toestel verhogen de drempel voor dat toestel.

Waarom de signalen gewogen worden en niet verplicht zijn

Een regel die elk signaal eist, is een regel die eerlijke gebruikers weigert. Metrostations verliezen GNSS. Nieuwbouw heeft radio-omgevingen die de kaart nooit gezien heeft. Een telefoon die twee versies achterloopt kan attestatie missen om redenen die niets met fraude te maken hebben. Weging laat een asset zeggen hoeveel bewijs zijn waarde verdient, en laat een eerlijke claim één slecht signaal overleven zonder dat een vervalste claim er vier overleeft.

Het vorige hoofdstuk beschrijft het bewijs. Dit hoofdstuk volgt één claim vanaf het moment dat je naar een asset reikt tot het moment dat hij in je wallet zit, want in de volgorde van handelingen zitten de meeste ontwerpbeslissingen.

De grens die ertoe doet

Kijk waar de stappen van machine wisselen. Alles wat gevoelig is, gebeurt in de eerste drie: de positie, de radioscan, het bewegingsspoor, de attestatie. Niets daarvan verlaat je telefoon in ruwe vorm. Wat naar de verifier gaat is een ondertekende claim, en wat van de verifier naar de chain gaat is een ondertekende verklaring dat de claim zijn drempel haalde.

Daarom gebeurt verificatie off-chain. Het is geen schaalcompromis. De scoring on-chain zetten zou betekenen dat de invoer gepubliceerd wordt, en die invoer is een beschrijving van waar je staat en welke draadloze netwerken om je heen zijn.

Wat er gebeurt als het misgaat

• Onder de drempel: de claim wordt geweigerd, de asset blijft op de kaart en er wordt niets naar de chain geschreven. De weigering wordt bij het toestel vastgelegd.
• Herhaalde weigeringen: de vereiste score voor dat toestel gaat omhoog. Een toestel dat zes claims in een uur mislukte, wordt niet behandeld als een toestel dat er nul miste.
• Mislukte afwikkeling: de claim wordt vastgehouden en opnieuw geprobeerd in plaats van weggegooid. Een asset die gewonnen maar niet geleverd is, is een bug die vertrouwen kost, dus de wachtrij is zo gebouwd dat een vastgelopen uitbetaling opzij gezet wordt in plaats van de rest te blokkeren.
• Verlopen tijdens het claimen: assets dragen een tijdvenster, en een claim die na sluiting binnenkomt wordt geweigerd, zelfs bij een perfecte score. Het venster hoort bij de asset, niet bij de netwerkomstandigheden.

Het protocol bestaat uit vier lagen. Elke laag is op zichzelf te doorgronden, en op zichzelf te vervangen.

De scheiding telt het zwaarst op de grens tussen locatie en afwikkeling. Locatieverificatie is probabilistisch en gebeurt off-chain, omdat ze afhangt van sensordata die niets in de openbaarheid te zoeken heeft. Wat de chain bereikt is een ondertekende verklaring dat een claim zijn drempel haalde, niet je bewegingsgeschiedenis.

Wat er opgeslagen wordt, en waar

• On-chain: assetdefinities, hun coördinaten en stralen, claimregistraties en tokenoverdrachten. Openbaar en permanent.
• Off-chain: ruwe sensormetingen, radiofingerprints en device-attestaties. Alleen bewaard zolang nodig is om een claim te beoordelen en geschillen op te lossen, daarna weggegooid.
• Op het toestel: je positiegeschiedenis en AR-ankerdata. Die blijft op je telefoon, tenzij je hem uitdrukkelijk deelt.

Waarom Solana

De eis is ongebruikelijk voor een chain: heel veel transacties, heel weinig waarde per transactie, en een bevestiging die snel genoeg is dat iemand op straat er niets van merkt. Wie een beloning van twintig cent ophaalt, kan geen tien cent betalen om hem te ontvangen, en gaat geen dertig seconden staan wachten. Die combinatie schrapt het merendeel van het veld op kosten en de rest op vertraging.

De afweging is echt en het is eerlijk om die te noemen. Solana heeft storingen gehad, en een chain die stilvalt betekent claims die in de rij komen. Het protocol behandelt afwikkeling als een stap die kan mislukken en opnieuw geprobeerd wordt in plaats van een stap die altijd slaagt, wat sowieso het juiste ontwerp is maar op deze chain niet optioneel.

Wat waar draait

SeekAR is waar het protocol iets wordt dat iemand kan gebruiken zonder ook maar iets van het bovenstaande te weten. Het opent met een kaart van wat er in de buurt is, en als je de camera omhoog houdt, rendert de AR-engine die assets op hun plek.

Wat de app doet

• Ontdekken, een live kaart van drops, quests en evenementen op loopafstand, gefilterd op wat je echt interesseert.
• Verzamelen, waarbij je de camera richt, de asset verankerd in de wereld ziet, en hem oppakt. De afwikkeling gebeurt op de achtergrond.
• Begeleiden, een AI-metgezel die je omgeving via de camera leest, routes voorstelt, uitlegt waar je naar kijkt en zich aanpast aan hoe je speelt.
• Bewaren, een ingebouwde wallet die uit een social login ontstaat, zodat een nieuwe gebruiker geen seed phrase hoeft op te schrijven voordat hij iets kan oppakken.

De onboardingeis stuurt meer ontwerpbeslissingen dan wat dan ook. De meeste mensen die SeekAR ooit gaan gebruiken, hebben nog nooit een private key vastgehouden. Komt in de eerste dertig seconden het woord 'mnemonic' voorbij, dan haken ze af. Dus wordt de wallet stilletjes aangemaakt en kan hij later geëxporteerd worden door wie het beheer zelf wil.

De wandeling naar de drop

Assets liggen tientallen tot een paar honderd meter verderop, een afstand waarop een kaart genoeg is en een route overdreven. Een spawn markeren trekt een rechte lijn van jou naar hem toe. Die lijn is bewust gestippeld: het is een peiling, geen route, hij weet niets van gebouwen, en over die afstand ís de peiling meestal de wandeling. Hij verdwijnt vanzelf zodra je binnen vangbereik bent, waar de ring het overneemt.

Spawns verlopen binnen het uur. Dat is een spelbeslissing met een protocolgevolg: een markering die bij de volgende keer opstarten hersteld wordt, zou naar niets wijzen, dus bewaart de app er geen.

Verankering, en waar AR hier voor is

Het camerabeeld is geen versiering en het is ook niet de verificatie. Het doet twee dingen. Het zet de asset op een geloofwaardige plek in de wereld, zodat ernaar reiken een handeling is in plaats van een druk op de knop, en het geeft het bewegingssignaal iets om consistent mee te zijn, want iemand die om een verankerd object heen loopt beweegt als een mens en een vervalser die zijn telefoon stilhoudt niet.

Een protocol dat voor aankomst betaalt, heeft nog steeds een reden nodig voor de eerste aankomst. Niemand loopt vier straten voor een mechanisme. De spellaag is de vraagkant van het netwerk, en is met dezelfde eerlijkheid ontworpen als de verificatie: de kansen zijn gepubliceerd, ze worden op de server berekend, en aan de client wordt nooit gevraagd wat er gebeurd is.

De vangst

Een asset bereiken betekent niet dat je hem krijgt. Zolang je ingedrukt houdt, loopt een laadring vol, en de kwaliteit van die lading voedt een vermenigvuldiger. Daarna rolt de server. Je krijgt twee pogingen per spawn, en de herkansing is 0,65 van de eerste waard, het getal dat een tweede kans als een echte tweede kans laat aanvoelen in plaats van als een troostprijs.

De termen die normaal niemand publiceert

De meeste games verbergen de modificatoren. Daar is hier geen reden voor, want de interessante eigenschap is dat vaardigheid duwt en nooit beslist. De laadring is een vermenigvuldiger tussen 0,85 en 1,0, dus een perfecte tik op een legendarische blijft een legendarische, en een verprutste tik op een gewone blijft waarschijnlijk een gewone.

• Levelbonus, een vaste 0,3 punt kans per spelerniveau, over tien niveaus van Seeker tot Legend.
• Cold streak, een pechteller van 2 punten per opeenvolgende misser, met een maximum van 12, die ook voor de herkansing geldt en over munten heen loopt.
• Streakstraf, 4 punten per opeenvolgende vangst op dezelfde munt, met een maximum van 20, zodat één spawnplek leegfarmen slechter wordt in plaats van beter.
• Clanbonus, met een maximum van 5 punten, verdiend door de clan in plaats van door de speler.
• Power-ups, gekocht of gewonnen, die de basiskans vermenigvuldigen voordat elke andere term erbij komt.

Progressie, en waar die voor is

Levels, badges, clans, uitdagingen van twaalf uur en weekdoelen bestaan om de wandeling een vorm te geven die langer duurt dan één drop. Ze doen ook protocolwerk: een speler met een level, een clan en een reeks heeft een account met een geschiedenis, en een geschiedenis is duur om op schaal te fabriceren. Progressie is een tweede kostenpost voor de farmer die de eerlijke speler niets kost, want die ging toch al spelen.

Een locatiegebonden netwerk is waardeloos als de locaties leeg zijn. Het protocol behandelt het plaatsen van assets daarom als een volwaardig product, niet als een intern hulpmiddel.

Drie soorten uitgevers

• Merken en locaties gebruiken het zakelijke portaal om aanbiedingen bij hun eigen pand te plaatsen en te meten wie er daadwerkelijk kwam. Wat zij kopen is een geverifieerd bezoek, geen vertoning.
• Tokenprojecten en NFT-communities verdelen onder mensen in plaats van onder wallets, met geografie als filter dat farmen niet goedkoop kan omzeilen.
• Evenementenorganisatoren maken van een festival, wedstrijd of congres een claimbare kaart voor de duur van het evenement, met assets die verlopen zodra het afgelopen is.

Alle drie gebruiken dezelfde campagnebouwer: zet een pin, stel de straal in, kies de asset en het aantal, bepaal de vertrouwensdrempel en het tijdvenster, financier het en publiceer. Geen integratiewerk, en geen contract om te schrijven.

Het dichtheidsprobleem

Vraag en aanbod zijn hier geografisch, waardoor de gebruikelijke marktplaatswijsheid niet opgaat. Duizend assets gelijkmatig over een land verdeeld is overal een lege kaart. Diezelfde duizend in één stad is een reden om de deur uit te gaan. De prijs van plaatsing wordt daarom gewogen naar de vraag in het gebied in plaats van vast te staan, zodat een verzadigde winkelstraat duurder is om vast te houden dan een rustige, en het protocol de straten subsidieert die verkeer nodig hebben in plaats van de straten die het al hebben.

$SEEK is de afwikkelings- en coördinatie-asset van het protocol. Hij bestaat omdat het netwerk waarde moet verplaatsen tussen partijen die elkaar niet kennen, een merk in het ene land dat een beloning financiert die een onbekende in een ander land claimt, en omdat de kosten van het plaatsen van assets moeten meebewegen met de vraag naar de plekken die gebruikt worden.

Nut

• Campagnefinanciering, waarbij uitgevers beloningen in $SEEK uitdrukken en financieren.
• Plaatsingskosten, een vergoeding per geplaatste asset, gewogen naar straal, looptijd en de vraag in dat gebied.
• Staken voor prioriteit, waarbij gestakete $SEEK de plaatsingsprioriteit van een uitgever verhoogt als meerdere campagnes om dezelfde coördinaten strijden.
• Beloningen, waarbij het merendeel van de protocolfees terugvloeit naar de mensen die het lopen doen.
• Governance, over parameterwijzigingen, toewijzing uit de treasury en de vertrouwensdrempels voor claims met hoge waarde.

Aanbod door de tijd

Een verdelingsgrafiek zegt wie wat houdt en niets over wanneer. Het schema hieronder is het nuttiger cijfer, want het risico in een token zit zelden in de verdeling, het zit in de cliff.

De ontwerpgedachte is dat de feestroom echte activiteit volgt in plaats van speculatie: het protocol verdient wanneer assets geplaatst en geclaimd worden, en dat gebeurt alleen als iemand bereid is voor een geverifieerd bezoek te betalen.

Wat de token bewust niet doet

• Hij legt geen koers vast tussen een gevangen spel-eenheid en een token. Het spel waardeert een vangst, de markt waardeert de token, en het protocol doet niet alsof het die twee overbrugt.
• Hij is niet nodig om te spelen. Vangen, XP en uitdagingen zijn gratis, en een speler die de token nooit aanraakt levert nog steeds de bezoeken op waar een uitgever voor betaalt.
• Hij zet geen minimumbezit voor plaatsing. Staken koopt prioriteit als campagnes botsen, niet het recht om überhaupt te publiceren.

Een whitepaper die een token beschrijft en geen bedrijf, beschrijft een half systeem. Er zijn twee inkomstenstromen en ze komen van tegenovergestelde kanten van het netwerk, en dat is opzet: geen van beide zou het alleen draaiende houden.

Plaatsing, betaald door uitgevers

De belangrijkste stroom. Een uitgever financiert de beloningen en betaalt daarbovenop plaatsingskosten, gewogen naar hoeveel grond de asset vasthoudt, hoe lang, en hoe druk bevochten die grond is. Dit is de vergoeding die meegroeit met de waarde die het netwerk maakt, want ze wordt gerekend over datgene wat uitgevers werkelijk kopen: aankomst.

De pas en de shop, betaald door spelers

Optioneel, en bewust begrensd. Een seizoenspas loopt negentig dagen en verschuift de spawnweging naar zeldzamere munten, met een wekelijkse zeldzame claim en een boost inbegrepen. Losse boosts worden apart verkocht: een zeldzaamheidsboost, een spawnmagneet, een XP-vermenigvuldiger, of een bundel met alle drie.

Waarom die verdeling de juiste vorm heeft

Uitgaven van spelers zijn elastisch, seizoensgebonden en begrensd door wat iemand voor een hobby wil betalen. Uitgaven van uitgevers zijn een marketingpost, beoordeeld op kosten per bezoek waarvoor een echt alternatief bestaat om mee te vergelijken. Het eerste houdt de lampen aan in het begin, als er meer spelers zijn dan campagnes. Het tweede is wat het bedrijf wordt, en dat werkt alleen als het eerste nooit in pay-to-win verandert, want een netwerk van betalende spelers die alles vangen rapporteert bezoeken die voor de locatie niets waard zijn.

Dit protocol heeft ongewoon veel instelbare constanten: grenzen aan de straal, vertrouwensdrempels, de weging van plaatsingskosten, het aandeel fees dat naar seekers terugvloeit, en de vangladder zelf. Stuk voor stuk zijn het beleidsbeslissingen vermomd als configuratiewaarde, en doen alsof dat niet zo is, is precies hoe protocollen bestuurd gaan worden door wie het laatst een bestand bewerkte.

De gefaseerde stand van zaken, eerlijk gezegd

Governance is niet live. Parameters worden vandaag door het kernteam gezet en gewijzigd via migraties die vastgelegd en na te lezen zijn. We gaan dat niet gedecentraliseerd noemen, want dat is het niet.

De reden voor het uitstel is geen onwil. Stemmen over een economie zonder volume is theater: de opkomst is laag, een handvol houders beslist, en de beslissingen gaan over parameters waar niemand genoeg data voor heeft. Governance wordt betekenisvol zodra er echte feestromen zijn, want dan heeft een parameterwijziging een meetbaar gevolg waar iemand over kan twisten.

Wat er bestuurd wordt, en wat niet

• Bestuurd: de weging van fees, het seekeraandeel in de protocolfees, toewijzing uit de treasury, grenzen aan de straal, en de vertrouwensdrempels die beschikbaar zijn voor waardevolle assets.
• Bestuurd met vertraging: alles wat de waarde verandert van assets die al geplaatst zijn. Een campagne die onder het ene tarief gefinancierd is, hoort daar ook onder af te lopen.
• Niet bestuurd: de privacytoezeggingen in hoofdstuk dertien. Bewaartermijnen en de weigering om bewegingsdata te publiceren zijn geen parameters, en een stemming is geen legitieme manier om ze te verzwakken.
• Niet bestuurd: individuele claimuitkomsten. Een geweigerde claim is een zaak voor geschilbeslechting, niet voor een stembus.

Een protocol dat mensen betaalt om ergens te zijn, nodigt mensen uit om te liegen over waar ze zijn. Concreet zijn over de aanvallen is nuttiger dan beweren dat het systeem veilig is.

Aanvallen waartegen we ons verdedigen

• GPS-spoofing, tegengegaan door te eisen dat de radio-omgeving en het bewegingsspoor de fix bevestigen, en door device-attestatie die gemanipuleerde systeembuilds herkent.
• Sybil-farming, tegengegaan door de fysieke kosten van reizen en door claimlimieten per toestel binnen een straal en tijdvenster.
• Relay-aanvallen, waarbij een echt toestel op de locatie tekent voor iemand op afstand, tegengegaan door attestatie aan de app-instantie en de sessie te binden en door claims per toestel te beperken.
• Emulatorfarms, tegengegaan door attestatie, waar emulators op stuklopen, en door bewegingssporen die statistisch te onderscheiden zijn van echt lopen.
• Door de client opgegeven spawns, niet beperkt maar voorkomen: alleen de server maakt bekend wat er bestaat en waar, dus een aangepaste client kan liegen over wat hij ziet zonder er iets mee te winnen.
• Dubbele claims, voorkomen door een slot te nemen voordat de claim beoordeeld wordt, zodat twee mensen die naar de laatste eenheid reiken niet allebei te horen krijgen dat ze hem hebben.

Grenzen die we accepteren

Een voldoende vastberaden aanvaller met aangepaste hardware en fysieke aanwezigheid op één locatie kan uit die locatie meer waarde halen dan een eerlijke gebruiker. We begrenzen de schade met limieten per locatie in plaats van te doen alsof het onmogelijk is. Positiebepaling binnen gebouwen blijft aanmerkelijk minder nauwkeurig dan buiten, dus assets binnen gebruiken ruimere stralen en leunen zwaarder op radiofingerprinting. En geen enkel consumententoestel kan bewijzen dat er een mens aanwezig was in plaats van een apparaat: een telefoon in een bestelbus beweegt nog steeds als een telefoon in een broekzak.

Risico's die geen aanvallen zijn

• Platformafhankelijkheid. Attestatie is van Apple en Google om te geven. Een beleidswijziging bij een van beide kan het sterkste signaal in de stapel van de ene dag op de andere verzwakken, en er is geen versie hiervan die om het besturingssysteem heen gaat.
• Beschikbaarheid van de chain. Een stilgevallen chain betekent claims in de wachtrij. Het protocol probeert opnieuw in plaats van te laten vallen, maar iemand die op straat staat ervaart een herkansing niet als succes.
• Fysieke veiligheid. Mensen belonen voor ergens naartoe gaan, zet mensen op plekken. Assets staan op kruispunten in plaats van binnen gebouwcontouren, waardevolle drops mijden privéterrein, en de app draagt een veiligheidsmelding. Dat is een ontwerpeis, geen disclaimer.

Een register van waar iemand heen gaat, onthult zijn huis, zijn werk, zijn gezondheid, zijn geloof en zijn relaties. Een netwerk op locatieclaims bouwen betekent daar verantwoordelijkheid voor nemen, en het verantwoorde ontwerp is er zo min mogelijk van vast te houden.

• Doorlopend volgen is nooit nodig. De app vraagt om een positie op het moment dat je iets claimt, niet op de achtergrond.
• Ruwe sensor- en radiodata wordt gebruikt om een claim te beoordelen en daarna weggegooid op een korte bewaartermijn.
• Wat er on-chain vastgelegd wordt, is dat een claim op een openbare coördinaat geslaagd is, dezelfde informatie als een winkel die weet dat iemand een bon verzilverd heeft.
• Je bewegingsgeschiedenis blijft op je toestel. Het protocol heeft die niet nodig en wil die niet.
• Uitgevers krijgen totalen, nooit individuele sporen.

Het probleem dat we niet opgelost hebben

Omdat claimregistraties van nature openbaar en permanent zijn op de chain, kan een vastberaden waarnemer claims van dezelfde wallet over verschillende locaties aan elkaar knopen. Dat is een echte zwakte en ze is inherent aan afwikkelen op een openbaar grootboek. Wie dat wil vermijden, kan aparte wallets voor aparte contexten gebruiken, en de app maakt dat makkelijk in plaats van het te verstoppen, maar een standaard die van de gebruiker vraagt dat hij het probleem kent, is geen oplossing.

Drie regelgevende kaders raken dit protocol tegelijk, wat ongebruikelijk is en het waard is om expliciet te benoemen in plaats van in een voetnoot te laten.

Gegevensbescherming

Locatie ligt onder de meeste moderne privacywetgeving tegen de bijzondere categorieën aan, en het protocol is gebouwd naar de strengste lezing in plaats van de handigste. Positie wordt verzameld voor een genoemd doel op het moment van een claim, alleen bewaard zolang beoordeling en geschilbeslechting dat vereisen, en nooit samengevoegd tot een bewegingsprofiel. Waar een kader een recht op verwijdering geeft, kan het off-chain register gewist worden; het on-chain claimregister niet, wat een beperking van het grootboek is en eerder benoemd dan verbloemd wordt.

Classificatie van de token

$SEEK is ontworpen als nuts- en coördinatie-asset, en het nut dat in hoofdstuk negen beschreven staat is echt in plaats van decoratief. Dat is een ontwerpstandpunt, geen juridische conclusie. Classificatie verschilt per rechtsgebied, verandert in de tijd, en is niets wat een whitepaper kan beslechten door het te beweren. Beschikbaarheid is daarom beperkt waar lokale regels dat vereisen.

Beloningen, kans en de grens met gokken

De vangst bevat een worp, en dat brengt het dicht bij een grens die per land verschilt. Twee eigenschappen houden het in de meeste rechtsgebieden aan de goede kant en worden bewust vastgehouden: meedoen kost niets, en de betaalde items sturen kansen en tempo bij in plaats van inzetten met een variabele uitbetaling te zijn. Een pas koopt weging en een boost koopt een vermenigvuldiger; geen van beide is een inzet die verloren kan gaan. Waar een rechtsgebied dat anders leest, wordt de betaalde laag ingehouden in plaats van bediscussieerd.

SeekAR draait live op iOS en Android met locatiegebonden drops, AR-rendering en de social wallet. De verificatiestapel draait momenteel de signalen GNSS, attestatie en bewegingscontinuïteit; radiofingerprinting wordt gefaseerd uitgerold. Attestatie wordt achter een vlag afgedwongen, en dat is de eerlijke stand van zaken: het weigerpad is gebouwd en de schakelaar is nog niet voor elk onderdeel omgezet.

De campagnebouwer met slepen en neerzetten is klaar. Daarna komt het selfserviceportaal dat plaatsing openzet buiten begeleide samenwerkingen om, plus de bezoekanalytics die daarbij horen. Daarnaast staan het token generation event, de live-eventmodus, seizoenen en objecten scannen. Governance volgt zodra er genoeg echte feestromen zijn om parameterbeslissingen betekenisvol te maken, om de redenen in hoofdstuk elf.

Wat we niet beloven

• Een datum voor governance. Die hangt af van volume, en volume is geen datum.
• Even nauwkeurig binnen als buiten. Het is een lastig probleem en het eerlijke antwoord is voorlopig ruimere stralen binnen.
• Een uitrol op meerdere chains. De eisen aan vertraging en kosten in hoofdstuk vijf zijn smal, en een tweede chain die er niet aan voldoet zou een marketingbeslissing zijn in plaats van een technische.

De volledige uitsplitsing per fase staat op de roadmappagina, die bijgehouden wordt naarmate er dingen opgeleverd worden.

Termen die in dit document gebruikt worden, met de betekenis die ze hier dragen in plaats van die ze in het algemeen hebben.